Θανάσης Σκουρτόπουλος: Ένας εργάτης του ελληνικού μπάσκετ που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμα του
Το ελληνικό μπάσκετ αποχαιρετά τον Θανάση Σκουρτόπουλο, έναν άνθρωπο που υπηρέτησε το άθλημα με συνέπεια, γνώση και ήθος για δεκαετίες.
Ένας προπονητή που μπορεί να μην αναζήτησε ποτέ τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά κέρδισε τον σεβασμό όλων όσοι γνώριζαν τι σημαίνει πραγματική δουλειά στο παρκέ.
Η απώλειά του αφήνει ένα βαθύ κενό, όχι μόνο στις ομάδες που εργάστηκε, αλλά συνολικά στο οικοδόμημα του ελληνικού μπάσκετ. Το άκουσμα στην είδηση του θανάτου του, «πάγωσε» όλους τους φίλους του μπάσκετ. Και η κληρονομιά που αφήνει πίσω, είναι μεγάλη.
Ένας προπονητής με αρχές και μπασκετική ταυτότητα
Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος ανήκε στη γενιά των προπονητών που πίστευαν στο μπάσκετ της λογικής, της ομαδικότητας και της πειθαρχίας. Δεν υπήρξε ποτέ λάτρης των εύκολων εντυπώσεων. Προτιμούσε να «χτίζει» ομάδες με ξεκάθαρη ταυτότητα, να δουλεύει καθημερινά στη λεπτομέρεια και να αναδεικνύει παίκτες μέσα από ρόλους.
Η προπονητική του διαδρομή τον βρήκε σε αρκετούς ελληνικούς συλλόγους, όπου άφησε το στίγμα του ως ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, αλλά υψηλών απαιτήσεων. Ήξερε να διαχειρίζεται αποδυτήρια, να εμπνέει εμπιστοσύνη και να δημιουργεί σύνολα που ξεπερνούσαν, συχνά, τα θεωρητικά τους όρια.
Η Εθνική Ελλάδας και η δύσκολη αποστολή
Η κορυφαία στιγμή της καριέρας του ήρθε με την Εθνική Ελλάδας, όταν ανέλαβε το δύσκολο έργο να οδηγήσει το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα σε μια μεταβατική περίοδο. Σε μια εποχή αλλαγών, με διαφορετικές γενιές παικτών και αυξημένες απαιτήσεις, ο Σκουρτόπουλος προσπάθησε να κρατήσει την Εθνική ανταγωνιστική και πιστή στις αξίες της.
Δεν ήταν εύκολο. Ο ίδιος όμως δεν κρύφτηκε ποτέ. Στάθηκε μπροστά, ανέλαβε την ευθύνη και υπηρέτησε το εθνόσημο με σεμνότητα και αξιοπρέπεια, γνωρίζοντας πως η Εθνική ομάδα δεν είναι απλώς ένα προπονητικό πόστο, αλλά μια βαριά παρακαταθήκη.
Περισσότερο δάσκαλος, παρά προπονητής
Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του μιλούν για έναν δάσκαλο του μπάσκετ. Έναν άνθρωπο που ενδιαφερόταν πραγματικά για τους παίκτες του, όχι μόνο ως αθλητές, αλλά και ως προσωπικότητες. Πίστευε στη δουλειά, στην προπόνηση, στη σωστή καθοδήγηση. Και πάνω απ’ όλα, πίστευε ότι το μπάσκετ είναι χώρος παιδείας.
Δεν ύψωσε ποτέ τη φωνή του για να επιβληθεί. Δεν χρειάστηκε. Η γνώση και η στάση ζωής του ήταν αρκετές.
Η κληρονομιά που θα μείνει για πάντα...
Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος φεύγει αφήνοντας πίσω του έργο, όχι απλώς αποτελέσματα. Αφήνει παραδείγματα ήθους, επαγγελματισμού και αφοσίωσης. Σε μια εποχή που ο αθλητισμός συχνά παρασύρεται από την ένταση και την υπερβολή, ο ίδιος υπενθύμιζε με τη στάση του ότι το μπάσκετ μπορεί και πρέπει να παραμένει καθαρό.
Το ελληνικό μπάσκετ τον αποχαιρετά με σεβασμό και ευγνωμοσύνη.
Για όσα πρόσφερε.
Για όσα δίδαξε.
Για τον τρόπο που υπηρέτησε το παιχνίδι.
Καλό ταξίδι, κόουτς.
